Corona, een oproep tot verbinding

Corona om de hoek

Er is geen ontkomen meer aan, corona is overal. Hoe ervaar jij het? Ik dacht nog even dat ik het langs me heen kon laten gaan. Maar vanochtend stond ik popelend bij de deuren van een congrescentrum om er vervolgens achter te komen dat de workshop tweedaagse die ik zou gaan volgen een uur van te voren was afgelast. De spreekster moest halsoverkop terug naar Amerika waar president Trump die nacht iedereen vanuit Europa verbood (terug) te reizen naar Amerika in de komende 30 dagen.


Tot dat moment had het me nog niet echt gegrepen. Ik hield het nieuws zo nu en dan in de gaten, ik moest aan mijn broer denken die in Hong Kong woont en ik dacht bij het eerste geval in Nederland 'oeh nu is het wel dichterbij'. Maar nog steeds was ik niet bang. Ook al is er veel angst voelbaar die over de hele wereld trekt met het COVID-19 virus. En gelijk hebben de mensen die er angst bij voelen. We komen als mensheid en maatschappij in een onbekend gebied en het onbekende roept angst op. Het coronavirus is een nieuw virus, waarvan de gevolgen nog niet echt duidelijk zijn. Er sterven meer mensen dan bij een normaal virus en ook dat is spannend. Maar vooral alles eromheen kan bang maken: van het dalen van aandelen tot het af lassen van congressen, voetbalwedstrijden en vluchten. We worden ermee geconfronteerd dat onze maatschappij in een paar weken tijd ineens niet meer helemaal draait en werkt zoals wij voor ons zagen, verwachten en vooral gewend zijn. Het virus dwingt ons te verbinden met het onbekende.


Terug naar onze natuur

Laat dat zijn waar ik het graag met je over wil hebben. Het corona virus confronteert ons met ons eigen luchtkasteel. We hebben een maatschappij en cultuur gebouwd op een fundament van onderlinge afspraken en regels en een ongelofelijk vertrouwen in technologie. Daar is in principe niks mis mee en het heeft ons als mensheid ver gebracht, maar de balans is zoek. Als we kijken naar de afstemming tussen wat ons als mens gegeven is (natuur) en wat we als mens gecreëerd hebben (cultuur), hellen we de laatste decennia steeds verder over naar het door de mens gecreëerde. Sterker nog dat wat wij creëren overheerst de natuur.

En hoe ironisch is het dan dat we nu massaal overvallen worden door een virus dat afkomstig is van dieren. Zou het zo kunnen zijn dat Moeder Natuur en het dierenrijk ons iets willen vertellen? Zoals een baby die niet gehoord wordt en steeds harder begint te huilen totdat ze wordt opgepakt en liefdevol in moeders armen wordt genomen. Zou het zo kunnen zijn dat wij worden uitgenodigd om onze verbinding met de natuur te bekijken en te veranderen naar een liefdevollere omhelzing?


Ik voel me daar wel toe geroepen als ik naar deze thematiek kijk. Ook al snap ik dat mensen bang zijn, in onze angst komt onze overlevingsdrang omhoog. In de overlevingsmodus denken we alleen aan onszelf en wordt precies die afscheiding van de natuur bewerkstelligd. Het uitgangspunt is: als wij als mensen maar overleven. Maar de Aarde blijft wel bestaan, ook als ons menselijk ras zou uitsterven. In mij reist de vraag: hoe kunnen we met onze angst zijn terwijl we ook met de natuur verbinden? Hiervoor wil ik graag kijken naar een mogelijk diepere betekenis van corona.


Het hart der dingen

Corona is een virus dat vooral de longen en luchtwegen aanvalt. Je kunt last krijgen van verkoudheid en griep. De longen worden energetisch geassocieerd met het vermogen om te geven en te ontvangen. Wat geven wij de natuur en wat ontvangen we nog? Wat we ontvangen is veelal door mensen handen aangepast: gemodificeerde voeding is wat we tot ons mogen nemen. Wat geven we? We nemen vooral en ontwrikken. In het prachtige boek van Marlo Morgan las ik hoe mensen in the outback in Australië volledig in het ritme met de natuur leven en alles wat zij willen gebruiken in afstemming doen met de ziel van het dier of de plant. Zij geven alles wat ze gebruiken terug, ook hun lichaam wanneer het voor hun voelt wanneer het de tijd is om te sterven. Deze kringloop waarbij alles wordt teruggeven aan de natuur inspireerde me enorm.


Longen gaan ook over het hartgebied en je kunnen vullen met liefde en die ook weer uiten. Longen is de plek waar energetisch en emotioneel verdriet wordt opgeslagen. Ik geloof dat het virus ons een diep innerlijk proces laat zien. Een proces van terug naar de liefde voor onszelf en de liefde voor onze eigen persoonlijke natuur. Ik geloof heilig dat als we ons eigen verdriet aankijken we daarmee als vanzelfsprekend in een liefdevolle verbinding met de natuur komen. Dit virus raakt ons letterlijk in ons hart en onze levensadem. Hoe kunnen wij in verbinding komen met ons hart? We gaan nog een laagje dieper.


Spirituele betekenis

Corona, we kennen het nu als de verzamelnaam van het virus. We kennen ook allemaal het populaire biertje. Maar wist je dat corona in het Latijn (en Spaans) kroon of krans betekent? Astronomisch is het de lichtkrans rondom de zon als de maan voor de zon schuift bij een zonsverduistering. De zon staat volgens veel verschillende spirituele stromingen voor het oer mannelijke; actie, kracht, begrenzen, focussen, oplossen, leiden. Het is een energie die sterk vertegenwoordigd is in onze hedendaagse cultuur. De maan staat voor de vrouwelijke energie, denk hierbij aan het cyclische, intuïtie, gevoel, bedding geven, creatiekracht, aandacht en zorg. Bij een zonsverduistering is er een tijdelijke versmelting van de zon en de maan, waarbij de corona fel schittert. Zou het zo kunnen zijn dat we in een tijd zitten waarbij die versmelting tussen het pure mannelijke en vrouwelijke zich aan het voltrekken is?

Al een tijd is er een nieuwe beweging gaande dat nieuwe waarde toekent aan het oer vrouwelijke. Ontspanning, zachtheid, liefde en verbinding krijgen steeds meer ruimte. Het mannelijke en vrouwelijke hebben we allemaal in ons en betekent niet het een is man en een vrouw is alleen maar zo. De mannelijke en vrouwelijke energieën hebben invloed op ons allemaal.


In mijn beleving worden we opgeroepen met deze lichtkrans (en lichtkans) om de harmonie te laten ontstaan tussen de mannelijke en vrouwelijke energie in onze maatschappij en zoals ik eerder aangaf bovenal in onszelf. We kunnen wijzen naar een ander, maar uiteindelijk is onze cirkel van invloed wie we zelf zijn en wat we naar andere uitdragen. En daarin hebben we onze eigen verbinding te maken en verantwoordelijkheid te dragen voor het in lijn brengen van onze manier van leven met dat wat we van binnen vinden, denken en voelen.


Dus wat staat ons te doen? Kijk hoe je in verzachting kunt komen naar jezelf en de wereld om je heen. Wat weerhoud je om te kijken met compassie? Waar heb je zelf liefde in je leven gemist om het van binnen te kunnen toelaten? Als je de zachte kracht van binnen al voelt, onderzoek dan wat je weerhoud om je mannelijke actie-kracht aan te zetten en op de bühne te gaan staan om die zachte, liefdevolle, helende kracht de wereld in te brengen.

Als ik me afstem op het veld van de aarde is er veel vertwijfeling. De weg van de Aarde ligt niet vastgepind. Het is een vraag hoe dit verhaal gaat aflopen. Het is wat wij er als mensheid van gaan maken! Verbinden we met angst of Liefde? Nemen we zelf de verantwoordelijkheid of schuiven we hem weg? Ik roep je op om Liefdevol je verantwoordelijkheid te pakken. Laten we samen het verschil maken!


Schud zo veel mogelijk virtuele handen, hoest het naar je vrienden en let’s go viral with this! ;-)



In Liefde,

Hanna


459 keer bekeken0 reacties

Recente blogposts

Alles weergeven